„Pół wieku temu, jako syn małorolnego chłopa pasąc krówki w wakacyjny czas, kładłem się na zielonej murawie i jak Dyzio Marzyciel, patrząc w chmurki marzyłem,,,
- Ech! - żeby tak w domu było radio albo jakiś rower – nawet stary - poniemiecki...
-Ech! – żeby tak, jak dorosnę, mieć Wartburga, takiego jakiego mam na zdjęciu wiszącym nad moim łóżkiem. A gdyby tak jeszcze willę, piękną żonę i żeby tak mieć lodówkę a w niej pełno kiełbas, salcesonów, szynki…
A gdyby tak jeszcze mieć na stałe paszport w szufladzie i tyle kasy, ze mógłbym sobie jechać, dokąd zechce….
A potem trzeźwiałem z marzeń i byłem przekonany, ze takie marzenia są grzeszne i tak nierealne, że aż strach się nimi zdradzić przed kolegami by się nie ośmieszyć.
Ale widać diabeł czytał w moich myślach i jakoś tak sprawił, że wszystkie moje marzenia się spełniły.
Ale dalej mam marzenia. Leżę sobie teraz na tapczanie i patrząc w sufit marzę…
-Ech, gdyby tak mi wyrosły nowe zęby to oddałbym za to swoją wypasioną furę. A gdyby tak przejrzeć na oczy i pozbyć się tych (...) okularów, to bez żalu oddam wszystko co mam na koncie w banku. A gdyby tak ozdrowieć, by wszystkie moje tabletki z szuflady, to bez żalu zamienię moją chatę za kawalerkę w bloku. A jak bym odzyskał taką sprawność, by śmigać na rowerze jak dawniej, to jestem gotów spalić mój paszport…
Ech! – gdybym tak nagle mógł mieć znów 10 lat, to jestem gotów wrócić do czasów PRL-u i dobrobytu realnego socjalizmu. Ale już bym nie marzył jak kiedyś na pastwisku o dobrach materialnych, bo byłbym najszczęśliwszym człowiekiem na świecie.
No cóż, marzenia które się spełniają, wcale nie czynią człowieka szczęśliwym. Stąd wniosek, ze lekarstwem na szczęście, jest radość z tego co możemy… Tak też raduję się - mimo wszystko - z faktu, że mogę jeść słodycze, bo poziom cukru mam w normie i że czasem, chyba z sensem, mogę popisać na tym forum…
Ech młodzi – jacy wy jesteście bogaci, tylko nie zdajecie sobie z tego sprawy! ”
( Źródło http://forum.gazetalubusk...-co-mamy-t78276 )
